Gin (zonder tonic)

En plots werd het dan toch gin. Zonder tonic. Bioboy heeft de knoop eindelijk doorgehakt en beslist dat hij – God verhoede het – gewoon vrienden wil zijn. Hij kon (of wilde) alweer niet afspreken, waarop ik mijn inner crazy chick op hem losliet. Mijn niet-gecensureerde bericht zag er zo uit: “JE KAN WEL NAAR DIMITRI VEGAS & LIKE MIKE. JE KAN WEL GAAN VOETBALLEN. MAAR OH WEE ALS IK EENS WIL AFSPREKEN.” Ik kon de crazy chick in mezelf echter nog net op tijd temperen en ging voor het iets neutralere: “Je kan je hele week volplannen, maar als ik twee uur van je tijd wil, moet je plots studeren, dus zo gaat dit niet werken quoi.” (Ik weet het, ik ben ook op zoek naar het neutrale aspect van deze zin nu ik hem zo opnieuw lees.)

“Ik was er 99% zeker van dat bioboy me zou afwijzen en toch was het pijnlijker dan ik had verwacht. Die ene procent hoop weegt blijkbaar zwaarder door dan al dat ‘zeker weten’.”

Ik denk dat het hem toen plots duidelijk werd dat hij mij moest zeggen waar het op stond of dat we anders wel eens in de krant konden komen onder de titels “Tindermoord” en “Twintiger trekt het niet meer en vermoordt haar Tinderdate”. Hij nam zo’n twintig minuten de tijd om zijn zinnen te wikken en wegen, te formuleren en herformuleren (ja, ik ben zo’n seut die naar de drie bolletjes op Messenger kijkt) om uiteindelijk a) met een heel boek af te komen, maar b) ook eigenlijk helemaal niets te zeggen. Het kwam erop neer dat hij mij heel tof, grappig en knap vindt (zijn woorden, maar wie ben ik om een Antwerpenaar tegen te spreken), maar dat hij niet de vonk voelt die er in een relatie moet zijn en dat hij hoopt dat we nog vrienden kunnen zijn (cliché der clichés).

Afgewezen worden is natuurlijk nooit leuk, maar wat de situatie nog erger maakte, is dat ik amper één seconde na het lezen van het bericht, werd aanklampt door mijn collega voor een gesprek van zo’n halfuur. Het enige wat ik kon uitkramen waren piepende ja’s en nee’s en het enige wat ik kon denken was: “Zwijg, ik wil gaan bleiten op het toilet.” In die tijd had bioboy nóg een berichtje gestuurd: “Ik hoop écht dat we vrienden kunnen blijven?? Ik heb toch nog een Pfaffs-gezelsschapsspelletje te goed, hé?” Een Pfaffs-spel op zijn gezicht, ja.

“Ik kan dan wel geen Jij bent de bom van K3 meer aanvragen, maar ik heb al een paar alternatieven. Go to hell. I’d like to see you (dead). Fuck you.

Voor de rest was zijn bericht jammer genoeg best hoffelijk, welgemanierd en tactvol. Ik vind dat jammer omdat hij mij daardoor niet eens de kans geeft hem te haten en woede nu eenmaal makkelijker is om mee om te gaan dan teleurstelling. Want ik moet er niet flauw over doen: hoewel ik zijn afwijzing eigenlijk al van mijlenver zag aankomen en voor 99% zeker wist wat zijn antwoord zou zijn, was het toch pijnlijker dan ik had verwacht. Er is namelijk nog altijd die ene procent hoop die misschien nog wel zwaarder doorweegt dan al dat ‘zeker weten’.

Maar goed, ik wou een antwoord en ik heb er één gekregen. Het is niet het antwoord dat ik graag had willen horen, maar ik weet nu tenminste wel waar ik sta. Ik sluit zelfs niet uit dat ik bioboy af en toe nog wel eens zie (after all heeft hij nog een Pfaffs-spel te goed) en hoop dat hij nog steeds komt draaien op het verjaardagsfeestje dat ik mee organiseer. Ik kan dan wel geen Jij bent de bom van K3 meer aanvragen, maar heb al een paar alternatieven. Go to hell. I’d like to see you (dead). Fuck you. Nee, mopje. Denk ik. Hangt af van de hoeveelheid gratis drank die avond. Nee, mopje. Hoop ik. En als jullie mij nu willen excuseren, ik moet mijn gebarsten ego bij elkaar gaan vegen.

Advertenties

9 thoughts on “Gin (zonder tonic)

Add yours

  1. Bah… Ik vind het zo jammer voor je… Want dat is wel zo… Ook al zie je het aankomen, fijn is het nooit.
    Heeft de gin zonder tonic een beetje troost kunnen bieden? Gelukkig is dat er hé?!

    Like

      1. Haha mijn god, ik wist niet dat er een Pfaffs-gezelschapsspel was… Maar denk niet dat ik iets mis in mijn leven :p Mag ik ook bij jullie vriendenclubke? 😀 Ik vind jullie allebei keitof!

        Liked by 2 people

      2. Hahaha, ooit gekregen voor mijn Sinterklaas. Inclusief Sam Gooris’ basketsloefkesimitaties en het legendarische Pfaffs-Duits, dus ik denk dat we wel degelijk kunnen stellen dat jullie allebei iets missen! 😉 En hahaha zalig, bloggersvriendjes check!

        Liked by 2 people

  2. Leuk en grappig geschreven! Ik herken deze situatie (in beide richtingen). De afwijzing en de manier waarop ligt veel eerder aan ‘bioboy’. Hij dacht er inderdaad te veel en te lang over na. Afgewezen worden na een eerste date voelt minder moeilijk aan, hoewel het een ‘grotere’ afwijzing is. Na een paar dates is er gewoon heel wat meer hoop en verwachting en de teleurstelling is des te groter. Hoewel hij een heel aantal dingen wel leuk vond aan jou, anders zou hij nooit zo lang getwijfeld hebben. Neem het dus als een compliment dat hij er zo lang voor nodig had en probeer de teleurstelling van je af te zetten!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: